از گوشه ی بامی که پریدیم ...

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم

امید ز هرکس که بریدیم، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه ی بامی که پریدیم، پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود

حالا که رماندی و رمیدیم، رمیدیم

کوی تو که باغ ارم روضه ی خلد است

گر میوه ی یک باغ نچیدیم، نچیدیم